Bartosz Sobanek

REKLAMA

     Orissa widziana przez okna pociągu sprawiała wrażenie pustyni. Piaszczyste pola, wyschnięte rzeki, wszechobecny kurz wzbijany przez ludzi i zwierzęta. Z jednej strony sprawiało to przygnębiające wrażenie, z drugiej zaś dawało zapowiedź czegoś nowego, co wychodziłoby poza turystyczne „must see”.
     Pierwszą noc spędziłem w luksusowym hotelu — chciałem zrobić sobie mały prezent z okazji opuszczenia Kalkuty. Prezent okazał się dwukrotnie droższy od typowych pokoi, w których mieszkałem do tej pory, lecz, ze względu na położenie, klimatyzację i komfortowe warunki (była nawet zasłonka pod prysznicem!), pozwolił mi na ogarnięcie się po pierwszym tygodniu pobytu. I na gruntowne pranie i suszenie ciuchów. Następnego dnia przeniosłem się do hotelu mniejszego, nie tak luksusowego lecz znajdującego się bliżej wioski rybackiej i tak zwanego centrum.
Znalazłem ten budynek przypadkiem, szukając kogoś, kto zabrałby mnie na tereny zamieszkiwane przez trybali. Niestety okres, w którym odwiedziłem ten stan obfitował w dosyć burzliwe wystąpienia maoistów, a do tego poruszanie się po drogach nie było zbyt bezpieczne. Wszystko to tak znacznie podniosło cenę transportu na tereny, które mnie interesowały, do niebotycznego poziomu. Targowanie nic nie dało. Szczególnie, że w skład ekipy musiał wchodzić suto opłacony policjant z bronią.
     Jednak sam pobyt w Puri był ciekawym doświadczeniem. Obfitującym w różnej maści wrażenia.

A zdjęcie? Zrobiłem je tuż pod hotelem. Gdy wracałem z wioski rybackiej. Po prostu napotkana na schodach kobieta (rodzina właściciela) zgodziła się zapozować.

     Po raz pierwszy na blogu pojawia się większa wersja kwadratu. Chcę ujednolicić wygląd galerii — od tej pory wszystkie zdjęcia na blogu będą prezentowane za pomocą miniaturek (dłuższy bok - 500 pikseli), które po powiększeniu otworzą się w rozmiarze dłuższego boku wynoszącym 700 pikseli.
     Kolejną zmianą jest baner reklamowy na górze strony. Aktualnie wspieram warsztaty fotograficzne, organizowane przez Marcelinę Oczkowską (szerzej znaną pod nickiem Złodziejka), na które zostałem zaproszony, by zaprezentować swoje zdjęcia i opowiedzieć kilka słów o „fotografowaniu w podróży”.

     Co prawda na pewien czas zamilkłem, ale wcale nie oznaczało to, że blog umrze śmiercią naturalną. Niestety obowiązki nie pozwoliły mi poświęcać tej stronie tyle czasu, ile bym pragnął ale postaram się na przyszłość nie robić tak długich przestojów.
     Tym razem zdjęcie z Delhi. Zrobione w samo południe, gdy żar dosłownie zwalał z nóg, wysysał wszelkie siły i pozbawiał chęci. Cień dawał tylko iluzoryczne wytchnienie, gdyż nagrzane chodniki oddawały z nawiązką każdą zmagazynowaną porcję energii.
Lubiłem ten czas. Na krótką chwilę życie zamierało, kuliło się gdzieś przed promieniami. Tłoczne zaułki pustoszały, rikszarze zasypiali na swoich wózkach. Kucając na parzącym krawężniku przez krótką chwilę miałem wrażenie przebywania w miejscu kompletnie różnym od tego, co pokazywało mi Delhi poza godzinami upału.     Trochę szczegółów — zdjęcie kadrowałem trzymając Bronice wysoko nad głową, to naprawdę szczęście, że udało mi się trafić „w punkt” z ostrością. Niestety zabrałem ze sobą tylko dwie kasety do aparatu. W tym jedną, która nie przeszła renowacji. I właśnie ta moja niefrasobliwość była sprawczynią „świetlnych zacieków” widocznych na zdjęciu.

Co do samego bloga — aktualnie jestem na etapie sprawdzania kilku rozwiązań, które ujednolicą wygląd galerii (dotyczy to przede wszystkim kwadratów). I być może zdecyduję się również na to, by po powiększeniu wyszły poza anachroniczny rozmiar 600 pikseli.

     Dawno, dawno temu bawiłem się zupełnie inna fotografią niż aktualnie. I z tych zamierzchłych czasów pochodzi to zdjęcie. I jest plagiatem fotografii Michała Barteczko, które możecie zobaczyć w Jego portfolio na portalu plfoto.